از آنها پيمان گرفت كه وحى الهى را به خوبى حفظ كنند و از آنان خواست كه امانت رسالت را به مردم ابلاغ نمايند » ( و اصطفى سبحانه من ولده انبياء اخذ على الوحى ميثاقهم « 1 » و على تبليغ الرّسالة امانتهم ) . به اين ترتيب آنها از همان آغاز وحى ، به خداوند پيمان سپردند كه وحى الهى را به خوبى پاسدارى كنند و اين امانت بزرگ را با نهايت دقّت به بندگان خدا برسانند . آرى آنها در برابر اين موهبت بزرگ ، به زير بار آن مسئوليت عظيم رفتند . امّا اين كه چگونه خداوند گروه خاصّى را براى اين امر برگزيد و حقيقت وحى چيست و چگونه بر بعضى وحى مىشود و بر بعضى نمىشود ؟ اين گونه مسائل را بايد در جاى مناسب خود مطرح كرد . « 2 » در واقع اين سخن اشاره به آيهء : « وَ إِذْ أَخَذْنا مِنَ النَّبِيِّينَ مِيثاقَهُمْ وَ مِنْكَ وَ مِنْ نُوحٍ وَ إِبْراهِيمَ وَ مُوسى وَ عِيسَى ابْنِ مَرْيَمَ وَ أَخَذْنا مِنْهُمْ مِيثاقاً غَلِيظاً » ، ( به خاطر آور ) هنگامى را كه از پيامبران پيمان گرفتيم و ( همچنين ) از تو و از نوح و ابراهيم و موسى و عيسى بن مريم و ما از همهء آنان پيمان محكمى گرفتيم ( كه در اداى مسئوليّت تبليغ و رسالت ، كوتاهى نكنند ) » . « 3 » سپس به دليل اصلى بعثت انبيا اشاره كرده ، مىفرمايد : « اين در زمانى بود كه اكثر مردم پيمانى را كه خدا از آنها گرفته بود دگرگون ساختند ، حقّ او را نشناختند و همتا و شريكانى براى او قرار دادند و شياطين ، آنها را از معرفت خداوند بازداشتند و به هر سو مىكشيدند و آنها را از عبادت و اطاعتش جدا

--> ( 1 ) « ميثاق » همانطور كه « صحاح اللغة » مىگويد از مادّهء وثوق به معناى اعتماد و اطمينان به امانت‌دارى كسى است . بنا بر اين ، ميثاق ، به عهد و پيمانى گفته مىشود كه سبب اطمينان و اعتماد مىگردد ( در اصل موثاق بوده و سپس واو تبديل به ياء شده است ) . ( 2 ) رجوع كنيد به تفسير موضوعى « پيام قرآن » ، جلد 7 ، صفحهء 317 . ( 3 ) سورهء احزاب ، آيهء 7 .